Grembpek Şiir Dünyasi

Ahh İstanbul,,,
Neyin bedelini ödüyorum ben,
Aşık olmak mı yoksa terkedilmek mi suçum?

Göstermiyor musun bana güzelliğini
Ya da tam tersine
Benim üstümemi geliyorsun herşeyinle
Anlamıyorum ki…

Uzaklaşmalıyım, kaçmalıyım senden bir müddet,
Ama gitmemeliyim…
Başka yerlerde ne yaparım ben?!?

Hem ya o gelirse ben maksatlı senin ziyaretine…
Belki de sadece bir şans…
Yok yok bu şans da değil artık…
Tamamen bir şanssızlıktan ibaret…

Senden ayrılamıyorum İstanbul,
Onunla tek bağım sen kaldın belki de…
Ya da tam tersi aramızdaki tek uçurum sensin İstanbul…

Kendimi avutuyorum İstanbul'un yalnızlığında…
-Ya- seviyorsa diyorum,
Seviyor da diyemiyorum sevmiyor da…

…Kararsızım İstanbul, Kararsızım Yalnızlığında….

Bir devrin sonuydun sen

Her devrin sonu acılı…

İnandıklarınım sonuncusuydun sen

Tüm inançlarım gibi yıkılmaya mahkum

Hayat buldozer gibi üstümüzden geçerken

Hayata inat sevmekten vazgeçmedik birbirimizi

Zaman doğum sancıları çeken bir kadın gibi

Çığlık çığlığa doğururken bebeğini

Kanları üstüne sıçradı

Saçlarından temizlemeye çalışırken o kanları

Gözlerine düştü ölümün çaresizliği

Gücümüz yetmedi

El birliğiyle yok ettiler seni

Bir devrin sonuydun sen

Gülüm, hoş geldin.
Yılların bekledim seni,
Kilit vurdum gönlümün kapısına,
Nice kadınlar sevdim.
Hepsi çaresizliğim yüzündendi.
Zaten yoktular ki onlar.
Gerçek olmadı hiçbiri,
Her birinde bir parçan vardı.
Senin gibi değildi.
Sen değildin sevgili,
Sabır taşını erittim.
Vazgeçmedim hayat içinde,
Sen yoktun, saatler durmuştu.
Hayalin tesellim oldu.
O güzel nağmeler susmuştu.
Bir uçurumun kenarındaydım.
Düşüyordum, bilinmez bir boşlukta,
Uçurum çiçeklerini gördüm.
Süzüldüm bir kuş gibi,
Seni beklemekle geçse de ömrüm,
Gerçek edeceğini biliyordum.
Bana hayat veren hayalini,
Geldin işte, ansızın geliverdin.
Kimselere " Seni Seviyorum" demedim.
Sendin bu cümleye layık olan,
Sendin kelimelerimin sultanı,
Beni bu köhne hayata bağlayan,
Yokluğunda bile sendin.
Çalsın davullar, zurnalar, bugün bayram,
Gülüm, dünyama hoş geldin.
Ağlamak yok artık bundan sonra,
Ellerinin sıcaklığını bilmek ne güzel,
Hele o gözlerin yok mu?
Yakamozları ıslatan, denizleri yakan,
Bakışında hayat bulduğum gözlerin,
Gözlerimde sen ve ben o gözlerindeyim.
Dudaklarının kırmızısı,
Gülleri kıskandırıyor yine,
Bak, hep seni yazdım beklerken,
Hep seni yaşadım sensizliğimde,
Ah! O pamuk ellerin,
Ne güzel, izi yok başka birinin,
Belli ki sende saklamışsın kendini,
Benim ellerimde de yok başkasının,
Ne gözünün, ne ellerinin izleri,
Hoş geldin, bir tanem, çiçeğim, canım.
Geldin ya, ölüm gelse de şimdi, ben yaşarım.

Kilometrelerce uzağımdaki yıldızlar var avuçlarımda
Hepsi sen olup beni buldular sanki
Her biri gözlerimde sen olup parladılar..
Sonra unuttuğum bişey olduğunu fark ettim:
Avuçlarımda ki yıldızlar
Teker teker sönüp kayboldular sensizlikte!
Sen olan her şey gibi
Gözlerim gibi, yüreğim gibi söndüler…
O ışıltılı gecelerim zifiri karanlık oldu bir anda
Tıpkı küçük bi çocuk gibi karanlığın gölgelerinden korktum!
Korktuğum karanlık değildi aslında
Ben o karanlıkta kaybolmaktan korktum,
Sensizlikten korktum!
Ama öyle ya
Alıştım bir süre sonra
Ve tam alıştığım sırada yine duvar oldu şarkılarım bana
Girdiğim her sokakta bi önceki sokak duvar oldu karşımda
Köşe kapmaca oynadım resmen anılarla..
Alıştığım karanlıkmış meğer
Sensizlik değil..
Ama ben sensizlikte bile seni bulmuştum
Ve gece gözlerini…
Acaba gözlerim gecelerinde yıldız oldu mu?
Ama yok
Öyle olsaydı gitmezdin benden
Kırık vedalarla bırakmazdın beni..
Vücudumda senin dokunuşların var hala
Yıkandığımda silinseler bile
Yüreğimdekiler tekrar canlandılar her nefeste,
Senden kalma nefesle yaşıyorum…
Senden kalma bi hayatta
Senden kalan anılarla
Sensizlikte sığıntı gibi yaşıyorum!

WordPress’e hoş geldiniz. Bu sizin ilk yazınız. Bu yazıyı düzenleyin ya da silin. Sonra blog dünyasına adım atın!